Een ervaringsverhaal van Kimberly

Geschreven door: Laura van der Veen | 13-06-2026

Wanneer we het hebben over mentale gezondheid, denken we vaak aan diagnoses. Aan depressies, burn-outs of angststoornissen. Alsof klachten pas serieus genomen mogen worden zodra er een naam aan gegeven is. Maar wat als je je maandenlang somber voelt zonder dat je precies weet wat het is? Wat als je niet kunt zeggen of je een depressie hebt, maar wel merkt dat je jezelf niet meer bent? Kimberly weet hoe dat voelt.

Toen de somberheid terugkwam

Na de geboorte van haar eerste dochter had Kimberly al kort last van sombere gevoelens. Vooral in de avonden merkte ze dat haar stemming veranderde. "Zodra het begon te schemeren, werd het donker in mijn hoofd." Gelukkig trok dat gevoel na ongeveer twee weken weer weg. Door erover te praten met haar partner en de kraamzorg voelde ze zich langzaam beter.

Twee jaar later werd haar jongste dochter geboren. De bevalling verliep precies zoals Kimberly had gehoopt. Waar haar eerste bevalling anders was gelopen dan verwacht, voelde deze bevalling als alles waar ze vooraf op had gehoopt. De eerste weken genoot ze volop van haar dochter en haar gezin. "Ik zat echt op een roze wolk." Maar na een paar weken veranderde dat. De somberheid kwam terug. Alleen bleef het deze keer niet beperkt tot de avonden.

Praten voordat het erger wordt

Waar veel mensen geneigd zijn om hun gevoelens weg te stoppen of eerst af te wachten, besloot Kimberly vrijwel direct te praten. Met haar partner Bas. Met haar moeder. Met mensen die ze vertrouwde. "Ik wist niet precies wat er aan de hand was, maar ik wist wel dat ik me niet fijn voelde." De gesprekken haalden de somberheid niet direct weg, maar zorgden er wel voor dat ze er niet alleen mee bleef rondlopen.

Langzaam werden de donkere dagen minder donker. De somberheid bleef nog maanden aanwezig, soms dagelijks en later in vlagen, maar ze merkte dat het praten haar hielp om overeind te blijven. Achteraf denkt ze dat dat een groot verschil heeft gemaakt. "Ik denk dat ik er daardoor niet verder in ben weggezakt."

Het schuldgevoel dat niemand zag

Hoewel de somberheid langzaam afnam, bleef Kimberly het gevoel houden dat er iets onder zat. Iets wat ze nog niet helemaal begreep. Pas ongeveer een jaar later viel het laatste puzzelstukje op zijn plek. Tijdens haar zwangerschap had ze veel verdriet en zorgen van anderen met zich meegedragen. Mensen in haar omgeving kregen miskramen. Haar zusje had moeite om zwanger te worden. Een vriendin maakte een zware psychische periode door met opnames en contact met de crisisdienst waar ze mee naartoe ging. En ondertussen was Kimberly zelf twee keer relatief gemakkelijk zwanger geworden. Ze kreeg uiteindelijk ook de bevalling waar ze altijd van had gedroomd. En zonder dat ze het doorhad, was daar een schuldgevoel ontstaan.

"Ik trok me de pijn van anderen ontzettend aan. Achteraf denk ik dat ik daar veel meer mee heb rondgelopen dan ik zelf besefte." Dat inzicht gaf haar rust. Maar het echte verschil kwam pas toen ze het hardop uitsprak. "Tegen mijn zusje vertelde ik eindelijk waar dat schuldgevoel vandaan kwam. Dat gesprek heeft me enorm geholpen." Soms zit herstel niet alleen in begrijpen wat je voelt. Soms zit herstel juist in het durven uitspreken ervan.

Je hoeft niet eerst ziek genoeg te zijn

Tot op de dag van vandaag weet Kimberly niet of ze officieel een postnatale depressie heeft gehad. Ze heeft zich daar nooit op laten onderzoeken. En eigenlijk vindt ze dat ook niet het belangrijkste onderdeel van haar verhaal. "De somberheid die ik voelde was echt. Ik had er last van. Dat was voor mij genoeg reden om er iets mee te doen."

Misschien is dat wel precies de boodschap die ze wil meegeven. We wachten vaak tot klachten ernstig genoeg zijn. Tot iemand ons vertelt dat het een depressie is. Tot er een diagnose komt. Tot we het gevoel hebben dat we mogen zeggen dat het niet goed gaat. Maar waarom eigenlijk? Waarom zouden we moeten wachten tot we volledig vastlopen voordat we om steun vragen? Mentale klachten zijn niet pas belangrijk wanneer er een label op geplakt wordt. Je hoeft niet eerst een diagnose te hebben. Je hoeft niet eerst kopje onder te gaan. Je hoeft niet eerst bewijzen dat je het zwaar genoeg hebt. Als je merkt dat je jezelf niet bent, als je somber bent, als je vastloopt in je gedachten of als het leven simpelweg zwaarder voelt dan normaal, dan is dat al reden genoeg om erover te praten. Niet omdat je zwak bent. Niet omdat er per se iets mis met je is. Maar omdat je het niet alleen hoeft te dragen.

"Praten heeft mij geholpen. Niet omdat mensen mijn problemen konden oplossen, maar omdat ik ze niet meer alleen hoefde te dragen." En misschien is dat precies wat we vaker tegen elkaar mogen zeggen: Je hoeft niet eerst ziek genoeg te zijn om hulp te verdienen. Je bent het ook waard om serieus genomen te worden wanneer je simpelweg merkt dat het even niet goed gaat.

Wil je reageren op deze blog? Dat kan via onderstaand formulier. Je e-mail adres zal niet zichtbaar zijn op de website.